Senli geceler

Sen, bir dize/mısra olsan, alfabeyi peşine takar sana ulaşmak için tüm var olan kelimelerden bir köprü kurardım. Ama sen, henüz konuşulmamış kelamların cümleye sığmamış halisin ve Yaratıcının eseri olan bir tanıma layıksın. Alfabeler seni tarif etmekte eksik ve  yetersiz.
Sen Yaratıcının hediyesisin, yeryüzüne düşen.
Artık vaktine esir nasip olarak beklemek düşer sana, ve vaktin hizmetkarı olan benim payıma.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

Artık
Bir kuru gürültüye pabuç bırakır mıyım sanıyorsun.
Öyle kalbimi tokmaklayan tik taklar yetmez. Feth etmen gerek tüm hücrelerimi.İstilada kabulümdür
Sen yeter ki niyet et, ben kandırmaya hazırım gardiyanları. Gelen sen ol şayet hazırım kanmaya..

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

Bir kişiye daha yer kalmadı gönlümde. Artık gelsen de dolu gelmesen de.
Boşaltmaya gelirsen şayet ;yeterse gücün yılmadan, usanmadan bir bir olanları atmaya hiç sorma çık gel.
Gel ki geldiğin gibi karşılanasın.
Tarumar etmekse tarumar edelim. Yeniden inşa etmekse inşa edelim.Tek başıma bir halt beceremediğimi ispat et bana. Ben de yardımına boyun eyeğim.
Sen ustam ol ben çırağın. Aynı gönülden nasiplenelim.

Serzeniş ..

Serzeniş ince bir uğultu gibidir.
Hani şu yağmur öncesi bulutların dansı,
Fırtına öncesi sessizlik,
Aşk öncesi sevdalık,
Ölüm öncesi yaşam gibi yani.
Bir yıkım öncesiydi serzeniş, kalabalıktan yalnızlığa,
Gürültüden sessizliğe,
Sessizlikten sensizliğe,
Dışımdan içime doğru çöküşün, birer artçı sarsıntısıydı.

Odun iken işlenen, kalem olup çizen kağıt olup çizilen bir ağacın, kışı sevmesiydi serzeniş.
Ser verip sır vermeyen ve bu yüzden sürekli hayıflanan, sözüne sadık olanın dışlanmasıydı serzeniş.
Bir yok oluşun,öncüsü
Dili lal olanların, sözcüsü
Kaybeden olmanın, ön görücüsüydü serzeniş.
Tavla da son taş, gözlerden akan ilk damla yaş, savaşta son şans, gözünün üstündeki kaş, kafa da son saç teliydi serzeniş.
Bir yok oluş hikayesini anlatan kitabın adı, onu yazanın belki de son anıları, bir filmin fragmanı, doğrunun ispatı, davanın seyrini değiştiren, suçtan evvel suçluyu görenin tek tanığıydı serzeniş.

Her şey bir yana susulanların ifade şekliydi.
Yıkımdan evvel son seslenişin, ölmeden evvel son nefesin, biçime bürünen son haliydi serzeniş.
Artık serzeniş bitti. İniş başladı.
Dibe çöküşümüz hayırlı olsun..
Bunu hep beraber başardık..