Serzeniş ..

Serzeniş ince bir uğultu gibidir.
Hani şu yağmur öncesi bulutların dansı,
Fırtına öncesi sessizlik,
Aşk öncesi sevdalık,
Ölüm öncesi yaşam gibi yani.
Bir yıkım öncesiydi serzeniş, kalabalıktan yalnızlığa,
Gürültüden sessizliğe,
Sessizlikten sensizliğe,
Dışımdan içime doğru çöküşün, birer artçı sarsıntısıydı.

Odun iken işlenen, kalem olup çizen kağıt olup çizilen bir ağacın, kışı sevmesiydi serzeniş.
Ser verip sır vermeyen ve bu yüzden sürekli hayıflanan, sözüne sadık olanın dışlanmasıydı serzeniş.
Bir yok oluşun,öncüsü
Dili lal olanların, sözcüsü
Kaybeden olmanın, ön görücüsüydü serzeniş.
Tavla da son taş, gözlerden akan ilk damla yaş, savaşta son şans, gözünün üstündeki kaş, kafa da son saç teliydi serzeniş.
Bir yok oluş hikayesini anlatan kitabın adı, onu yazanın belki de son anıları, bir filmin fragmanı, doğrunun ispatı, davanın seyrini değiştiren, suçtan evvel suçluyu görenin tek tanığıydı serzeniş.

Her şey bir yana susulanların ifade şekliydi.
Yıkımdan evvel son seslenişin, ölmeden evvel son nefesin, biçime bürünen son haliydi serzeniş.
Artık serzeniş bitti. İniş başladı.
Dibe çöküşümüz hayırlı olsun..
Bunu hep beraber başardık..