Cemal Süreya'nın bilete ihtiyacı varmış.Benim yok kusura bakma Üstad benim mevzu gitmek değil gitme hissi ( Gidersen biter ama hissedersen bitmez )
Ben yolculuğu hep sevdim. Çünkü gitme ihtimali kadar kavuşturma barındırırdı.
Bu beni mutlu eder umutlar biriktirmeme sebepti.
Bu beni mutlu eder umutlar biriktirmeme sebepti.
İlk kez okul zamanında servisin beni kendime yani seni bana getirdiği yolculuğu sevdim. Sabah getiren bu servis akşam götürmese olmaz mıydı? Olurdu: ama olmadı.
Yinede severdim yolculuğu çünkü biraz hızlı olursam bir sokak yukarı da bulunan kestirme yola ulaşıp seni tekrar görebilmek vardı. Belki bir kaç saniyeydi ama yetinirdim. Yolculuk bana yetinmeyi öğretti. Çünkü yetinemez isen bitmiyordu.
Bir de sonrası var bunun senden sonrası. Hayatımın en uzun yolculuğu olan son kestirme yolundan sonra başlayıp eve kadar süren bir yolculuktu bu ve ben onu da severdim. Sevdim de çünkü o yol yarın sabah yine sana ulaşacağım tek yoldu.
Nasıl sevmezdim.
Nasıl sevmezdim.
Geceyi daha çok sevdim ben çünkü ardından gelen gün getirirdi seni bana ve senli günlerin aksine daha uzun daha sessiz ve yalnızdım. Severdim çünkü
sevmekten asla vazgeçmedim.
sevmekten asla vazgeçmedim.
Gün içinde daha çok görürdüm seni ama benden başka herkes görürdü buna katlanamazdım.
Gece bir tek bana kalırdın ve ben geceyi daha çok sevdim.
Senden başka hiçbir hayale yer yoktu nasıl sevmezdim ki
Gece bir tek bana kalırdın ve ben geceyi daha çok sevdim.
Senden başka hiçbir hayale yer yoktu nasıl sevmezdim ki
Yolculuğu severim ben en çokta kendi içime olanı, en uzun en ince ayrıntısına kadar seninle olduğum yoldu çünkü.
Kendim olmaktan korkardım belki belki de kendime yeterim endişesiydi. Bu yüzden kendimi sevemedim. İçimde olduğunu bilirdim bu yüzden içime yolculuk yapmayı sevdim. Sen vardın,ve hep oradaydın. Olacaktın da çünkü hediye paketlerini güzel yapan dışında ki süs değil içindekini görememenin verdiği histi. İçimi sevdim bu yüzden.
Dışım da yüzlerce kez inkar ettiğim sen,
Binlerce kez sevmediğimi söylemem, onlarca kez gelme demem ve daima saklamaya çalışan ben, kendimi sevdirmedi bana ve değiştirme şansı da tanımadı. Bende içimi sevdim.
Orada hep sen varsın, olacaksın.
Orada hep sen varsın, olacaksın.
Sevmekten vazgeçmedim.
Belki bir gün kavuşuruz diye yürüdüğün yollara gittim. Gittiğim en güzel günlerdi belki de gelmemeyi isteyecek kadar çok sevdim. Kalmayı beceremeyecek kadar da nefret ettim kendimden.
Sonra
İçimi daha çok sevdim. Oradan hiç gitmedin sen koşar adım yürüdüm içime, içim; dışıma küs
dışım; içimden suskun
Yollar yolları, otobüsler otobüsleri kovaladı sen gelmedin.
Ve
Ben bir gün sana getirecek diye yolcu olmayı sevdim. Yolculuk yapmayı daha çok sevdim. Seni sevdim. Sen bilmeden haberin olmadan ve söylemeden çünkü sevme ihtimalini geçtim.
Yaşıyor olmana yetindim.
Çünkü ben, senin gittiğin gün bitmiştim.
Sonra kalkıp ta yeni baştan başlamak ki sen hala yaşıyorken zordu bende ki seni sevdim.
Her bindiğim Otobüs camlarına adını yazardım.
Her otobüste adın geçmiştir bu yüzden.
Bitmemiş idin sen ve ben seni baştan sevemezdim.
Başımda sevdim.
Kalbime Gideceğin gün haber ver evimin yedek anahtarını vereyim sana.
Sevgi sadece kalpte olunca yetmiyor bazen;
Kalbin durması ve Feth edilmesi gerekir. Sorun şu ki sevgili kimse: O varken oraya gitmek istemez.
"Serkan.yyk "
