Beklemek..

Beklemek

Bir hayali gerçeği hatta gelmesi zor olanı beklemek

Ne tür bir hastalık bu ki insan beklemeyi,bekletilmeye maruz kalmayı sevmek zorunda kalıyor.
İnsanlar düzelsin istiyor belki belkide sevildiğini hissetmeyi görmeyi dahası kalbine değmesini istiyor.

Belki bir hata yoktu belki de hatanın varlığı bile göz önünde değildi.
Ama bekletmeyi seçiyor.

Beklemenin en güzeli gelecek olanın bekletmesi,gittiğinde boşluğu doldurulamayan olanin bekletmesi .

Beklemek yorar insanı gelmeyecek hislere yorar,gitmeme hislerine sarar ve en çokta
Alışacak olacağından korkar bekleyen ..


Her insan umut eder. Beklemekte umudun sayesinde hayata direnmeyi öğretir.

Beklemek zor,sıkıcı hatta yorucu olsa da umut var olduğu sürece hayatımızın bir parçası olma yönünde adım atmamıza sebebtir.

Adımlarınız daim kararlarınız umutvari olsun.

Adını duymak..

Bir isim bu kadar güzel olamazdı.
Eğer sen söylüyor olmasaydın.
Ya da ben senden duyuyor olmasaydım.

Sen söylüyorsun iki hece 6 harf ,
Ben doğuma kadar gidiyorum ve bu tahmin ettiğin kadar kısa bi yolculuk değil.

Çok görme bana sevgili
Adımı senden duymak  bilmem kaç yıllık  bi  mesafe..

Aptal aşık. . .

Aptal mı Aşık mı? 

Hiç ders çıkarmaz mı insan kaybından.
Yarasından hiç mi iz kalmaz.
Hatırası hiç mi sızlatmaz.
Aklı hiç mi oyunlar oynamaz.
Kalbine ne demeli hani beni seçmişti.

Yalan olduğunu bilmeseydim benim için  attığına inanacak kadar aptal biriyim.

Seninle iken söylerdin çokça ne olacak bu aşka aptal aşka.  Bak bu cevabı da söylemiş oldun. Aşk'ını sen aldın aptallığı bende kaldı.

Zaten ortada bir aşk vardı biri kalpten biri kahpelikten.Aptalın kalbi kahpenin aşkından nasibini aldı. .

Sebebsiz yere üzülmez kimse, üzeni yaşamının bi parçası değilse


Nedensiz gitmez kimse, kal diyeni gitmek isteyenden kopmamışsa


Uzunca bi aradan sonra artık tekrardan kaleme alma vakti..
Yaşasın hisler dünyası. .
Sahi insan mıyız ?

Insana rast gelesiniz..

Senli geceler

Sen, bir dize/mısra olsan, alfabeyi peşine takar sana ulaşmak için tüm var olan kelimelerden bir köprü kurardım. Ama sen, henüz konuşulmamış kelamların cümleye sığmamış halisin ve Yaratıcının eseri olan bir tanıma layıksın. Alfabeler seni tarif etmekte eksik ve  yetersiz.
Sen Yaratıcının hediyesisin, yeryüzüne düşen.
Artık vaktine esir nasip olarak beklemek düşer sana, ve vaktin hizmetkarı olan benim payıma.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

Artık
Bir kuru gürültüye pabuç bırakır mıyım sanıyorsun.
Öyle kalbimi tokmaklayan tik taklar yetmez. Feth etmen gerek tüm hücrelerimi.İstilada kabulümdür
Sen yeter ki niyet et, ben kandırmaya hazırım gardiyanları. Gelen sen ol şayet hazırım kanmaya..

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

Bir kişiye daha yer kalmadı gönlümde. Artık gelsen de dolu gelmesen de.
Boşaltmaya gelirsen şayet ;yeterse gücün yılmadan, usanmadan bir bir olanları atmaya hiç sorma çık gel.
Gel ki geldiğin gibi karşılanasın.
Tarumar etmekse tarumar edelim. Yeniden inşa etmekse inşa edelim.Tek başıma bir halt beceremediğimi ispat et bana. Ben de yardımına boyun eyeğim.
Sen ustam ol ben çırağın. Aynı gönülden nasiplenelim.

Serzeniş ..

Serzeniş ince bir uğultu gibidir.
Hani şu yağmur öncesi bulutların dansı,
Fırtına öncesi sessizlik,
Aşk öncesi sevdalık,
Ölüm öncesi yaşam gibi yani.
Bir yıkım öncesiydi serzeniş, kalabalıktan yalnızlığa,
Gürültüden sessizliğe,
Sessizlikten sensizliğe,
Dışımdan içime doğru çöküşün, birer artçı sarsıntısıydı.

Odun iken işlenen, kalem olup çizen kağıt olup çizilen bir ağacın, kışı sevmesiydi serzeniş.
Ser verip sır vermeyen ve bu yüzden sürekli hayıflanan, sözüne sadık olanın dışlanmasıydı serzeniş.
Bir yok oluşun,öncüsü
Dili lal olanların, sözcüsü
Kaybeden olmanın, ön görücüsüydü serzeniş.
Tavla da son taş, gözlerden akan ilk damla yaş, savaşta son şans, gözünün üstündeki kaş, kafa da son saç teliydi serzeniş.
Bir yok oluş hikayesini anlatan kitabın adı, onu yazanın belki de son anıları, bir filmin fragmanı, doğrunun ispatı, davanın seyrini değiştiren, suçtan evvel suçluyu görenin tek tanığıydı serzeniş.

Her şey bir yana susulanların ifade şekliydi.
Yıkımdan evvel son seslenişin, ölmeden evvel son nefesin, biçime bürünen son haliydi serzeniş.
Artık serzeniş bitti. İniş başladı.
Dibe çöküşümüz hayırlı olsun..
Bunu hep beraber başardık..