Ölüm ve yaşam_1

Şimdi bir ev düşünün.Evin her odası kendine has uslüp ve düzen içinde dayalı döşeli ve dizayn edilmiştir.Kullanım şekline göre bir sistem üzerine planlanıp inşa edilmiştir bunda hemfikiriz
Şimdi O evi Dünya'ya benzetin;
!-Misal Mutfağı; ortak kullanım alanı olan Çevremiz, Sokaklar, Şehirler ve Arabalar olarak,
!-Oturma odasını ise iş yerlerimiz,dükkanlarımız  daha çok kişisel kullanım alanları değil de belirli durumlarda kullandığımız yerler olarak,
!-Wc/Banyoyu ise, Alış veriş mağazaları ve Marketler olarak ihtiyaç anında gidilen yerler
!-Yatak odanızı, Camiler,okullar,Kütüphaneler olarak  yani aslında en huzur ve mutlu olunan yerler olarak hayal edin.
!-Koridor / Salonu ise Yollar ve Köprüler olarak düşünün
!-Balkonu ise Deniz ve Hava Taşıtları olarak
!-Son olarak Çocuk odasını kendi Dünya'nız gibi yani Benzettiğiniz Ev olarak düşünün.

Bunlar hiç birbirinden ayrılabilir mi ?
Ayrılırsa Ev olur mu ?
Biz insanlar bu sistemi çözemediğimiz için sürekli evin şeklini boyutunu hatta yerini değiştirerek bir düzen kurmaya çalışan canlılarız.
Ve sorun şu ki Bu benzetmede Biz insanlar Evin ( Dünya'nın) için de bile değiliz. Ahiretiz biz, ahiretteniz.

Bu yüzden planlar-hesaplar-hayaller Dünya ile sınırlı kalır ve biz oraya uydurmaya çalışırken, aslolan Ahiret'i unutur ve sisteme karşı hep yenik başlarız.
Sonuçlar bazen,  arada bağlantı kuran ölüm gibi küçük sonlarla yada
kazalar ve yaralanmalar gibi küçük sonları hatırlatan olaylar olduğu zaman aklımıza gelir.
Ya sağlımız gitmiştir.
Ya bedenimiz
Her iki yolda da dünyalık bir şey kaybetmişizdir.
Bu bize Ahiret'i hatırlatmaya bir süre yeter.

Ya sonra; >>>

Ölüm ve yaşam_2

Sonra yine Ahiretlik olan bizler,

Dünya işlerine döner ki dönmek zorundayız ( ama unutmak zorunda değiliz yada ertelemek ) tekrardan bu döngüyü başlatırız.

Senaryolar değişmez.
Zaman,olaylar ve isimler dışında.

Kısaca benzetme ve hatırlatmalardan çıkan sonuç şudur:

Ölüm, Dünya (ev) için bir son
Ev ( Dünya), bizim için kullanılamayan bir yer artık.
Ahmet'ler gider, Mehmet'ler gelir.
Ayşe'ler göçer, Fatma'lar taşınır.
Dünya bir Ev ise sahibi yaratıcıdan başka kimse değildir.
Yaratırken yok edeceğini ve Öldürünce,  Dirilteceğini söyledi.
ve bizim yalancı / inkar edenlerden olacağımızı bildiği içindir ki

Ervah-ı Ezelde levh-i kalem yazmaya başlamadan evvel, 
Bizler daha Dünya'ya gelmeden sadece bir Ruh iken Sordu..

+BEN SİZİN RABB'İNİZ DEĞİL MİYİM.?
-Evet SEN, BİZİM RABB'İMİZSİN. dedik.

 
İşte biz sırf Ev bildiğimiz Dünya'ya bunu yalanlamaya gelmiş gibi
hiçe sayar gibi temelli kalacak gibi yerleşme telaşına, ayak uydurma sefasına, daha fazlası olsun merakına, pervasız hırslara kapılıp,
misafirliği unutup Sonsuz Alemimiz olan Ahiret'e yüz çevirdik.
Bu yoksayıp Unutmalara,
Sen/Ben/Onlar/Şunlar/Bunlar değil HEPİMİZ biraz yardım ettik.


Şimdi Ölüm veya hatırlatıcılarından biri başımıza gelse....
Benzettiğim Ev senin olsun.
Bana: gittiyse sağlığını,ölmek üzereysen hayatını ver diyecek, milyarlarca insan var.En başta ben olmak üzere.
Sözüm hem Meclisten içeri hemde kendimden,
Ölüm gelecek, hatta bazen bizlerden bazıları ona gider.
Ölümün gelmesinden daha kötü olanda budur ölüme gitmek ki Dünya gibi Ahiret'i de karartmaktır bu
Vadeyle yaşadığımız ve süresiz kalacağımız Hayat'ın Mutlu olmayan tüm sonları bu hamleye bağlıdır .
Amansız olan ölüme bir de zamansız gitmek, umut edilen her şeyden vazgeçmek demektir.

Ölümden öncesi hep kolaydır.Çünkü mutlaka bir yolu ve çaresi vardır. Yoksa bile Umut edilecek bir yarın vardır.
Korkarım ki asıl Hayat öldükten sonra başlayacak.
Eviniz de hangi odalara girerseniz girin, çıkarken mutlaka dış kapıdan geçeceğiz, Kabrimize şimdiden selam olsun.
 ...................................................................................................... 'Serkan.yyk'>16.06.2017...05:00

Sahne Senin_1

Düşündüm de eskisi gibi olmayan bir zaman diliminin, sanki figüran oyuncularıyız. 

Ne her bölüm görünür nede göründüğümüz de dikkate alınırız. 

Figüranız dedik ya illa birileri başrol olmalı. 

Mesela bu film de Sizsiniz başrol. 

Ben gibiler de Sizler gibilerinin aman bir şey olmasın aman düşmesin aman dikkat edin dedikleri bölümlere hunharca konulan kırılması önemsiz vazo gibi birer figüranlarınız.

İlk sahne;

Deklanşör öyle bir patlar ki sahneye çıkan Yıldız'ımıza sanki gökten Nur inmiş havası katıyordu.Bizler o sıra kalabalığın dağılmasını fırsat bilen işçi konseyiyle ve henüz farkına bile varamayan bölümler de olan biteni seyredenlerle çay içiyorduk.

Çay bizim en lüks aktivitemiz idi. 

Zira başrol oyuncularını bile imrendirirdi çünkü onlar bizim odalarımıza hiç gelmezlerdi. İsterlerdi de Yönetmen ve bir takım prosedür izin vermezdi. Onlar da ayak üstü sallama Çay ile geçiştirirler. Bizim demleme Çayı da iç çekerek hayal ederlerdi. Ya da bizi kandırıyorlardı bilemeyiz ki iyi oyuncu bunlar.

Akşama ilk sahnenin kutlama yemeği var ayak takımı hariç herkes davetli evet evet ayak takımı dedikleri biz- onlar- şunlar. Sizin dışınızda kalan herkes onlar için ayak takımıydı. 

Kaldı ki bir figüran ile başrol aynı masada olur mu şaşılacak iş bu bizimki de laf işte. 

Neyse hazır onlar da yok ben size

İlk sahneyi anlatayım ister misiniz?

Sahne Senin_2

Yukarıdaki ilk sahne kısmı biz figüranların düşünceleri. Birde Sizlerin gördükleri ve düşündükleri var işte o

İlk sahne;
Büyükçe bir ışık sis dumanları ve filmin ve dönemin en parlak Yıldız'ı olan Siz sahneye adımını atar atmaz. Tüm seyirciyi kendine bağlamıştı. Çünkü yakışıklı, giyime dikkat eden, carizma, dik duruş vs vs sahibi biriydi(bana göre oyun hamuru istediğin şekle sokabilinen tek şey)
Esas oğlan siz öyle bilirsiniz. Esas kıza doğru yürür.
(Sizlerden bazıları aha bak bunlar sevgili olur aralarına da kötü kız yada erkek girer al sana kavuşulmaz Aşk hikayesi biliyorum ben bunu ya)
Öyle değildir ama bu hikaye sizin hikayeniz.

Sizi ayıran başka kötü bir erkek/kız karakterine gerek yoktur. Siz zaten ikisine sahipsiniz.
İhtiyacınız olan şey bizim gibi figüranları kullanmaktır.
Lekelenmemek ve olur da dönersem yüzüm olsun diye.

Evet bu hikaye öncesi ve sonrası olmayan bir hikaye
Bu hikaye sizin kendi kuruntularınız ve daha çok kendinizi kandırmalarınızla düşünce haline gelen ve çevresinde olan herkese birer parça zarar veren bir son sahne hikayesi.
Bu hikaye gerçek Aşk'a düşmek için ki sırf ön planda olmak için
Elinde olan her sevgiye ihanet eden Siz, oyuncularının aç gözlüğün hikayesi.
Bu hikaye resmiyette, biz olan herkese gösterilen gülen yüzü ama arka planda tekme tokat dalan başrol oyuncularının
Gerçek yüzünün hikayesi.
Siz onları Tv de  ve sanal ortamlar da

İyi aile çocuğu, sempatik, popüler, melek yüzlü, konuşkan, tatlı dilli, kurtarıcı, kahraman, sadık aşık, cesaretli, mangal gibi yüreği ve narin bir kalbi olan insanlar olarak tanırsınız. Çünkü onları sizler meydana getirdiniz.. Ve siz hata yapma lüksüne sahip olmayan kesimlerdensiniz. Mutlaka iyi olmalı onlar..
Ama
Biz, figüranlar herşeyin arayüzünü iç ve ön yüzünü de gördüğümüz için, başrol oyuncularına da Size de inanmıyoruz.

Çünkü bir film yada sahne

20 kişinin uğraşıyla iyi gösterilmeye çalışılan bir Normal. Insanin dramıdır.

Siz buna aktör oyuncu yetenek diye seslenirseniz onlarda size

Iyi ki varsınız (umurum da değilsin)
Beni sizler var ettiniz(siz kimsiniz)
Her şey daha güzel olacak(pehh)
İçinizden biriyim(bak o doğru içleri böyle, dişleri başka)
Sizi seviyorum (bir daha nah görürsünüz)

Olan iç ve dış seslerin sahipleridir.

Yani

Filmin özeti;

Bir hayat yaşıyorsak başkalarının yönlendirme komutlarıyla hareket etmeyin.
Sevecekseniz sevin
Ayrılmanız  gerekiyorsa onu da yapın.
Ağlamak geliyorsa içinden ağla
Gülmen gereken yerde gül

Ne yaparsan kendinden bil kendin yap
Her kötü/tehlikeli sahnelerini figüranlar oynamaz.
Biraz,   Sen ol, Siz çerçevesinden kurtul.

Sanal alem ( Başrol)
Gerçek ( figüran)
Umarım,izlediğiniz her sahnenin bedelini misliyle ödersiniz. Zira kalbiniz gibi kalplerde olmanızı çok isteriz.

İçimde olan bitenler..

Dili lal olmuş bir gevezeyim. Tıpkı kalbi sana mühürlenen bir aşk gibi
                                                                                                                   
........................................................................................................................................................................        "Serkan.yyk "

Sevmek, sevgi sanatını icra edebilenlere verilmiş bir haktır.
Lütfen icraata geçmeyi beceremeyenler tüketmesin.
               
................................................................................................................        "Serkan.yyk "

Ayrılık, fedakar olmayı beceremeyenlerin nasiplendiği bir sığınaktır. 
İhanet edip aşkı kirletenleri almayın.
               
................................................................................................................        "Serkan.yyk "

Yalnızlık, kendinden başka birine güvenemeyenlerin kendi tercihlerinden doğan bir seçimdir. 
Korkaklar, şıpsevdiler ve hiç sevmemişler seçmemeli.
                         
................................................................................................................        "Serkan.yyk "

Yazmaya buradan başlayabilirim. 
Sen ve Ben henüz doğmadan yıllar belki de Asırlar evvel,  Biz sadece bir Ruh iken. 
Ervah-ı ezel-de görmüş olmam münasebetiyle bu sevgi  bu kadar çok büyüdü.
 Yoksa bu kadar yılda bu dereceye ulaşması biraz zor.. 
   
 ................................................................................................................        "Serkan.yyk

İnciler dökülürdü, ölüm kaplı bedenime ve Sen en nadide eseriydin göz yaşlarındaki madenimin.
O değil de aklıma gelişinde ki zarafete bak;kimliğine sığmayan bir isim, bakıp görülemeyecek büyüklükte bir biçim, şiirlere taş çıkaran bir kafiye,
 müziklere konu olacak bir ses, daha nasıl anlatılır ki
Seni doğurtan ebe
Doğuran ana
Kulağına ismini fısıldayan baba

Ve seni yaradan Hakk'a yemin olsun ki sen görülmeye de sevilmeyede akla düşmeye de değersin. Geri kalan herşeyi değersizleştiren bir değer. 
................................................................................................................        "Serkan.yyk "