Çöpçatanlık..

Bir yapanın olması bir işi,sonuca gitmesi açısından daha rahatlatıcı ve kolay kılar.
Nedeni basit aslında; çünkü bizler kişisel alırız eylemi şahsımıza bir sorun yada tehlike olarak
düşündüğümüz için çok kolay etkileniriz.

Bir başkası için bu tür durumlar söz konusu değildir. Çünkü onlar korkmaz aksine daha cesaretli azimli ve istekli olurlar. Kolay kolay da etkilenmezler (sözden,tavırdan fikirden hatta olumsuzluklardan)

Şimdi kendimiz için yapamadığımız aynı şeyleri bir başkası için neden yaparız sorusunun kağıt üzerinde ki haline bir göz atalım.

Herkes korkar; korkunun faydası, korktuğun şeyin değeriyle ilgili
Kaybetmekten mi Kazanamamaktan mı kaynaklanıyor bu korku onu bilmek gerek.
Kaybetmekten korkuyorsan seni kötü sonuçlarla meşgul eder.
Kazanamamaktan korkuyorsan iki seçenekli bir korkuya kapı açar (başarısızlıktan doğan his ve başardığında kazanacağın his)

Düşünün bir kere kendimiz için ( genel almıyorum bazı kesimler) bir ilişki için  adım atarken bin bir türlü takla soru korku/ endişe ve hatta basamaklar çıkarırken karşısına.( cinsiyetler arası ilk adım olayı / neden ben / acaba tersler mi / ya yanılıyorsam / kabul etmez ise / alay konusu / saymakla bitmez.) Yerimize gönüllü yada  bu işe yardımı olacak birinin el atması yukarıda ki soruların çoğunu geride bıraktırır.

Çünkü kaybetmek yada kazanmak gibi bir derdi yoktur.Olması yada olmamasının ona zararı( düşünce olarak) bir engel teşkil etmez.Amacı bir ipin  iki ucunda bulunan kişileri, birbirlerinin çekmesini beklemek yerine, ipi ikiye katlama yöntemiyle zamandan kazanmasıdır.
 Sonuçlar bazen değişir ama genel olarak aynıdır.( ipi tutanlar sevenler ise sonuç önemli / bir taraf seviyor ise amaç ).

Korkunun sizi kötü düşüncelere katıp yönlendirmesi yerine korku savuşturuculardan destek almak gereklidir.Beceri ve kabiliyet meselesidir.

Bir meyve ağacından meyve almanın birçok yolu vardır.
Olmasını beklemek yere düşeni almak için
Sopa ve benzeri  bir şeyle düşürerek
Dalı sallayarak

Çöpçatanlar korkusuz oldukları için Ağaca çıkıp istediğini alabilirler. Mesele bu

Biz düşmekten korkarız yada düşünmeyiz.

O yüzden eli-dili yatkın biri her zaman zamandan kazandırır.Tecrübe bunun için kazanılmıyor mu ?

Ben şahsım adına Çok iyi Ara bulucuyumdur.
Bana kalsa aç kalırım.Açlığa dayanırım.O yüzden biri bana benim için bir şey yapsın mesela,kiraz getirsin dalından.Bu mevsimde çok hoş ve tatlı olur.İftardan sonra sahura kadar yerim.Her kiraz için dua da ederim.
Mesele açlık değil gönül almak bilin istedim.

İç sesler..

 Ruhani ve nefsani olmak üzere iki ayrılır.
Araştırılmış bir bilgiyi size nakletmeyi düşünmüyorum. Zira bunun için Kur-an ve google yeterli bilgiye sahip. Ben daha çok kendi içimde oluşan veya başıma gelenleri ele almayı düşünüyorum.

Misal bir iş yapıyoruz diyelim ve bu işe başlamadan önce oluşan his ve duygular ne hikmet ise işi yapma esnasında sekteye uğrar ve genelde düşünce olarak o işten soğur yada ertelemeye alırız ben o konuya deyinmeyi düşünüyorum. Düşünüyorum diyorum çünkü yazmak yada kaleme alma fikride bir düşünceden meydana geldi.

O işi yaparken sıkılır yada bunalıma girdiğimizde aklımıza getirdiğimiz vazgeçme olayı ve senaryoları nefsten,
sabredip sebatla devam etmek ruhani bir düşüncesidir.

Bu esnada sorular çok önemlidir misal vazgeçmek istiyor muyum derseniz vazgeçmeyi bir seçenek yapmış oluruz.
Ama
 bitirmem gerek neden başladım der isek o zaman doğru soruyu sormuş oluruz.

Sorular genelde cevapların aksine başka düşüncelere de gebe kalma durumunu alır. O yüzden kendimizi ikna ettiğimiz şeylerin hayırlı olanları bilmek avantaj sağlar.

Bu yüzden bahane olarak bir düşünceye sığınmak yerine
 niyet olarak bir fikre koyulmak mutlak sonuca giden bir yoldur.

O an ruh hali psikolojik bir etkende sağlar

aynı zaman da işi de amacından uzaklaştırabilir.
Niyet burada değişimi etkiler.
Farkın dalık ve bilinç altından gelen
 nefsani hisleri kulak ardı edebilmek için
doğru bir iş doğru bir işleyiş ve hayırlı bir amacın olması gerekir.

İç sesler kendimizden geldiğini sandığımız bir takım düşünce değildir.
 Yaratılışımızın getirdiği bir histir.

 Neden yapıyoruz aman boş ver ler farkında olduğumuz halde işten alı koyan şeyler bunun bilincinde olmadığımızı gösterir.
Yapmak istiyorum başarabilirim sonuca ulaşmam gerek, ulaşmak için uğraş vermeliyim gibi telkinler vermez isek kendimize daha ilk dakikadan kaybetmeyi göze aldığımızı gösterir. Ki bilinç bundan nem alır büyür ve sanki istemiyormuş, gerek yokmuş sonra da yapabilirsin gibi kendimizi, kendimize karşı bir ikileme ve kolaya kaçmaya yol aldırır.

Halbuki kolay olmadığını bilmek veya başarmak için uğraş vermek gerektiğini bilen biz, yine kendimizden sandığımız nefsi istek ve seslere bu şekilde karşılık vermiş olmuyor muyuz ?

Demem o ki kardeşlerim. Vazgeçtiğimiz yada yarı da bıraktığımız şeyler de
Uğraştığımız yada tamamladığımız her şey aslında niyetimizde gizlenen birer emaredir.

Hayırlı bir niyetle hayırlı olan bir iş asla yarım kalmaz ve ona nefsten gelen iç ses ve düşünceler müdahale edemez.

Biz istersek bunu başımızdan sağa bilir  bertaraf edebiliriz. İrade bunun için bize bahşedildi.
Zaten ölmek için yaşadığımız dünya da bu sayede anlam kazanır .

İradesine yenilip yarıda bırakanlar
İradesine sahip çıkıp sonuca ulaşanlar.

İç ses yada dış etkenler hepsi iradeye uğramadan sonuca gidemez.
İyi veya kötü her şey irademizin eseridir.

Gitmek mi..Ölmek mi

Çok eskiden bilindiği üzre gitmek sadece ayrı kalmaktı, birlikte olduklarından adına ölüm derlerdi

Gel zaman git zaman kısmi bir değişim gösterdi. Ölüm baki kaldı da araya ufak ayrılıklar girdi.
Kimileri Ayrıldı diye gitti kimileri. Öldü diye bitti.

Şimdiler de ise bir çok adı olmaya başladı bu gitmelerin..

Mesela affedemediği için gittiğini sanmalar
Ayrılırsam gider diye kormalar
Korktuğu için birlikte olamayanlar
Olamayız diye hayaline set çekip
 hayattan uzaklaşanlar
Hayatta olduğunun farkında olamayıp
ölümü bekleyenlerden tutun da
Saçma sapan takıntı/saplantı yüzünden
gitmek zorunda kalanlara kadar uzadı bu ipin ucu.

Halbuki hayat ile ölüm arasında olan/olmayan herşeyin imtihan olduğunu unutmuş olmalılar ki bazı kesimler, bu sınavdan kopya çekmeye bile yeltendi..
Sözüm onlara üstadın ağzından;
Hayatımıza giren/giden hiç kimse boşuna değildir. Ya imtihan olmuştur Ya armağan

Şimdi gelelim asıl meseleye gitmek mi daha zor farkında olmadan gidene razi olmak mı
Bence gidenle kalan arasında ki tek fark ölüm olmalı yoksa ne o gitmiştir,ne de sen kalmışsındır.

Bahane üretenler gitmesine izin verenlerdir. Ve buna boyun eğenler kalanlardan oluşur. O yüzden kendinizi kandırmayı bırakın ve eğer hala okunan sela sizin yada onun adını söylemiyorsa bir yolunu bulun ve kavuşun.. Onca gittiğini ve kaldığını sananlar bunların farkında olmadığı için küçük ölümlerden habersiz yaşayanlardır.
Büyük ölüm geldiğinde herkes pişman olacak olmamak için mücadelenizi verin.

Olmuyorsa imtihanınızla sabredin oluyorsa şükretmeyi unutmayın.

Bu ikisi altın iki kural birini kaçırdığınızda adı ayrılık olur.

Ve sakın gitmekle ayrılığı karıştırmayın ikisinin ipleri ölümün elinde..

Gidenler..

Özür/Af dilemek

Öncelik şunu belirtmeliyim ki ben çağın gerisi veya ilerisinde yaşayan biriyim söz konusu özür dilemek, af etmek yada teşekkür etmek olduğunda.

Nedeni bana özel, şimdi ilkokul sıra arkadaşım değilsiniz sizinle bir mazimiz yok bu sırrımı söylemek için
Ya da vardır belkide ben görmezden gelirim. Ruh halime göre değişir fikirlerim dikkat ettiyseniz fikir dedim kararlarım hala aynı bunu anlamak zor olmasa gerek farkında olan bilinçli bir birey için.

Meseleye dönecek olursak
Benim hayatta iki elimin parmaklarını geçmemiş olan özür dileme mevzusu..

Mevzu derin bir o kadar da basit yüzeysel aslında.

Hatayı kabullenen ve kabullenemeyen olarak ikiye ayrılan gurup yine kendi aralarında özür dileyen dilemeyen olarak parçalandıktan sonra geriye kalan yıkık dökük harabemsi mimarı özür dilerim diyerek onardığını sanmak ve olgunca bir davranış bakışıyla bu tutumun, düşüncelerimi değiştirdi arasında yapılan zamanlama menşeli bir tür kimyasal kusurdur.(Bir ağabeyim demişti duygu kaybeden tarafta bulunan kimyasal bir kusurdur. Özür dileyen kaybeden olduğuna göre) mantıklı





Peki bu kusur nasıl karşılanmalı:
Madde 1. Yutulabilecek bir şey mi
Madde 2. Unutulabilecek bir şey mi
Madde 3. Yanlış da olsa doğru da olsa
o benim için vazgeçilmez diyebileceğin biri mi





Bu 3 sorunun cevaplarına göre şekil alınır. Tavır koyulur. Naz yada trip hakkı kullanılır. Hatta bir bağ bile kurulabilir. Çünkü bazen bize kötü olumsuz gelen bir çok şey hiç görmediğimiz veya karşılaşmadığımız bir açı ve fikir katar. Bu sebeple yapan kişiye karşı ön yargı değilde empatiyle yaklaşırız nedeni aydınlatmış olması veya onu affedersek bir daha yapabilir olması veya affetmezsek onun açtığı boşluğu doldurmamızın zor olması gibi şeylerle bir anda karşılaşırız.

Ben kendi açımdan söylüyorum genelde affetmedim, ilk iki maddeye sahip olanları
Bana göre ikinci madde üçüncü maddeyle rakiptir. Ben kendimi bildiğimden. Unutmak gibi bir durum söz konusu dahi olmadığından 3.maddeye ulaşmadan meseleyi bitiririm.

Siz unutkansınızdır görmezden gelebilirsinizdir veya hazmetmek affetmekten baskın değildir. Pekala kabul edebilirsiniz. Madde gereksinimi duymaksızın bu yapılan işe Sanat gözüyle bakıyorum. Bende yapmak isterdim ama kimliğim müsade etmiyor çünkü genelde size denk gelen öyle basit Özürlük mevzular konular gelmez çıkmaz karşıma şansım çok iyidir en büyüğü. Zurnanın zart dedikleri konular beni bulur çok Şükür.
O yüzden kendime pek fazla yüklenmek yerine yapmama şansı ihtimali varken yapmayı seçtiyse bende böyle olmayı seçiyorum bencilliğiyle bakıyorum olaylara.
Bencilliğim kendimi saf tutabilmek.
Bencil oluşum kanmamak, kandırılmış olmaktan korkmakla alakalı siz korkmuyorsanız, vallahi Saygım sonsuz
Bir kez kanar iseniz bazen kanmak zorunda kalabilirsiniz..Yine de Siz
Affetmeyi seçin.

Affedin gitsin.
Kabul edin gitsin.
Hatta özür diledi diye hediye alın.

Baksanıza abisi sizi nasıl büyük bir dertten kurtardı.
Ya benim gibi olsaydınız.. Aman diyeyim siz. Affedin benim Olduğum yer karanlık dar ve sıkıcı kalabalığa gelmez,gelse de ben istemem gelesiniz..

Söz size; Her Affedişe özel
İlk yutkunamadığınız şey için duble bardak ph değeri yüksek doğal Su.

Ayrılığı sevmek..

Ayrılığı sevmek bir sanattır.

Sırf içinde senden bir parça var diye seversin ayrılığı
Ondan ayırdı diye sitem edersin
içinde ondan bir şeyler var diye de kabullenirsin.
Sever mi insan hiç ayrılma fikrini düşüncesini ve hatta olumsuz olduğu halde sonucunu seversin,  işte nasıl yada neden olduğu önemsizleşir  sırf o var diye ondan bir şeyler hatırlattı diye sever insan.
Sevmek fedakar olmakla yetinmez  bazen feda etmen gerekir, kendini hissini duygu ve düşüncelerini
Bir hiç uğruna değil var olmuş olma ihtimali için
Sevmemek daha kolaydır çünkü sevmezsen
 ayrılığı bile bilmezsin hiç yaşamadığı bir şeyin hissini nasıl anlatabilir insan

Anlatsa bile duymakla hissetmek bir mi
İşte sevmek ile sevmemek de öyle ayrılmak bile sevdirir kendini

İşte hakiki sevgi görememeye sahip olamamaya boyun eğmek değil razı gelmektir.

Seviyorsanız sadece onu sevmek yetmez ayrılığı da seveceksin.
Ayırdığı için değil içinde o olduğu için
Mesafeleri de sevin
Sizi ondan uzaklaştırdığı için değil
 yolların bir anlamı, amacı olduğu için
/gidilecek yerin olması gibi güzel bir yolculuk olamaz.
Sevmek çok sevmek değildir sahip olmak hiç değildir.
Sevmek yaratıcı olandan başlayıp,
 yaratılan tüm insanları sevmektir.

Kendinizden başlayın zira ayrılık önce kendinden kopmakla başlar.
Sevmek sonraki adım
Zaten ayrıldığı için sevgisi biten bitirebilen hiç kimse sevmiş sayılmaz

Olsa olsa vakti onla geçirmiştir.
Ayrı kalmak sevgisiz olmak değildir.
Sevgini onsuz da yaşayabiliyorsun
Onunla olduğunda değerini bilebilirsin demektir.









Değer bilin ve içinde
' Seviyorum ' dediğiniz  her şeyi sevin


Sevgi başka türlü yaşanmaz yaşanırsa hissedilemez.
Hadi oldu da bir his yakaladın diyelim
yaşadığın o şey;
Sevgiden arta kalan kırıntılarıdır,
Avunanlar için dökülmüş olan..
Bence..