UZUN FiKaye Bölüm 1

UZUNCA BİR FİKAYE( Fikrimden doğan)

Bir ucu çöllere diğer bir deyişle ıssız yerlere kadar uzanan bir kum fırtınasının hissettiklerini kaleme alacak olsam ve karşılığında ilk isteğim yalnız esmeyi bırakıp da, bizi de önüne katıp, çekip gitmeyi istemek olurdu.

Düşüncenin bir gücü olsaydı sen Diyarına korkusuzca girerdi. 

Ayaklarına prangalar vurulsa da zincirleri kırıp yine gelirdi. 

Bir başka zincir olan zindan da kiler onu korkutabilir miydi,

Bulunduğu çatının altında sen varken.

Eyy betonarme binalar ses yalıtımsız kalın, 

Eyyy çift katlı pencereler  havasızlıktan çatlayın,

Eyyyy bakıp da kapısında çiçek getiren meczuba, 

aklı yok diye yüz çeviren ve o çevirdiği yüzün aklına el koyan kişi sende öl.

Hemde hiç sevmediğinin kalbin de

Zindan da duyulur kalp atışlarının sesi

Biri sen diğeri biz dinlerim sessiz sessiz

Karanlığı zifiri olan duvarların arasında görebildiğim tek şey gözlerin. 

İçime işlemiş çünkü bakarken söylediğin sözlerin.

Ey kör olan, 

Kalbi durmuş olan, 

Kelimeleri duygusuz kalan. 

Bir kez  gül, bakarken bana

Sonra;

Hiç sonrasını hayal edemedim ki  

 ben seni hiç sahiplenemedim ki

Kuş değildin ya kafesle-yemezdim. 

Sonra sonrasını hiç düşünmedim. 

Çünkü öncesiyle başım belada

Şimdisiyle mahkemelik olmuşum

 dava sürer hakim realist. 

Hem sonrasında ikimiz olacaktık. 

Tek başıma düşünmem haksızlık olmaz mı..?

..